राजन्! जिसका सहारा लेकर आपके पुत्रने पाण्डवोंके साथ वैर किया था, वह कर्ण आपके पुत्रोंकी विजयकी आशा, सुख तथा कवच (रक्षा) लेकर स्वर्गलोकको चला गया ।।
rājan! yasyāśrayaṃ gṛhītvā tava putreṇa pāṇḍavaiḥ saha vairaṃ kṛtaṃ sa karṇas tava putrāṇāṃ vijayāśāṃ sukhaṃ ca kavacaṃ (rakṣām) ca gṛhītvā svargalokaṃ jagāma || hate karṇe sarito na prasakhuḥ jagāma cāstaṃ savitā divākaraḥ | grahaś ca tiryag jvalanārkavarṇaḥ somasya putro 'bhyudiyāya tiryak ||
Wika ni Śalya: “O Hari! Ang mismong si Karṇa—na siyang inasahan ng iyong anak upang maglakas-loob na magtanim ng poot laban sa mga Pāṇḍava—ay nagtungo na ngayon sa langit, dala ang pag-asang magwagi ng iyong mga anak, pati ang kanilang ginhawa at kanilang panangga, ang baluting-kaligtasan. Nang mapatay si Karṇa, lumitaw ang masasamang palatandaan: waring huminto ang agos ng mga ilog, nagmadaling lumubog ang Araw, at ang mga planeta—si Mars na nagliliyab na parang apoy at araw, at si Mercury, anak ni Soma—ay sumikat nang pahilis sa landas na di-mapalad.”
शल्य उवाच
Śalya underscores the ethical and strategic danger of misplaced reliance: when a kingdom’s confidence rests on a single champion, the fall of that support collapses hope, security, and morale. The cosmic omens amplify the moral weight of the event—great adharma-driven conflict brings disorder and foreboding signs.
After Karṇa’s death in the Kurukṣetra war, Śalya reports to the king that Karṇa—on whom Duryodhana depended—has gone to heaven, taking away the Kauravas’ prospects. The text then describes ominous natural and astronomical disturbances: rivers seem to stop flowing, the sun sets, and Mars and Mercury rise obliquely, signaling calamity.