विमुक्तशस्त्रैश्न तथा व्युपस्करै- हतानुकर्षविनिषड्रबन्धनै: । प्रभग्ननीडैर्मणिहेम भूषितै: स्तृता मही द्यौरिव शारदैर्घनी:
vimuktaśastraiś ca tathā vyupaskaraiḥ hatānukarṣaviniṣaḍrabandhanaiḥ | prabhagnanīḍair maṇihemabhūṣitaiḥ stṛtā mahī dyaur iva śāradāir ghanaiḥ ||
Wika ni Śalya: “Ang mga karwahe’y nawalan ng mga sandata, at ang mga kabit at kagamitan ay nagkalat. Wasak ang pamatok, ang lalagyan ng palaso, at ang mga tali. Nabali ang mga upuan at balangkas. Kaya ang lupa, na natabunan ng mga karwaheng minsang pinalamutian ng ginto at hiyas, ay mistulang langit na natakpan ng mga ulap sa taglagas.”
शल्य उवाच
The verse underscores the impermanence of martial glory: even chariots once radiant with gold and gems become scattered wreckage. The simile of autumn clouds suggests that what appears grand and covering soon disperses—inviting ethical reflection on pride, violence, and the cost of war.
Śalya describes the battlefield after intense fighting: weapons have fallen away, chariot-gear is destroyed, and richly decorated chariots lie broken across the ground. The earth looks ‘covered’ by this debris like the sky covered with autumn clouds.