तत्राद्भुतमपश्याम तव पुत्रस्य पौरुषम् । यदेक: सहितान् सर्वान् रणेड्युध्यत पाण्डवान्
sañjaya uvāca | tatrādbhutam apaśyāma tava putrasya pauruṣam | yad ekaḥ sahitān sarvān raṇe ’yudhyata pāṇḍavān, rājan |
Sinabi ni Sañjaya: “Mahal na Hari! Doon namin nasaksihan ang kahanga-hangang kagitingan ng iyong anak: sapagkat siya lamang ay nanindigan sa labanan at nakipagsagupa sa lahat ng mga Pāṇḍava na sabay-sabay na dumating.”
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya ideals of steadfastness and courage in battle—single-minded resolve and willingness to face overwhelming odds—while also reminding the listener that martial prowess is being praised within a tragic, ethically fraught war.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana) displayed remarkable bravery by confronting and fighting the assembled Pāṇḍavas on the battlefield by himself.