Shloka 48
“यह महान दिव्यास्त्रसे प्रेरित महाबाण शत्रुके शरीर
kṛtyām atharvāṅgirasīm ivogrāṃ dīptām asahyāṃ yudhi mṛtyunāpi | bruvan kirīṭī tam atipradṛṣṭo hāyaṃ śaro me vijayāvaho 'stu ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ang dakilang palasong ito na pinakilos ng banal na sandata ay may kapangyarihang pumatay sa katawan, puso, at hininga-buhay ng kaaway. Kung ako’y nagsagawa ng pag-aayuno at pagninilay (tapas), kung napasaya ko ang mga guro at matatanda sa pamamagitan ng paglilingkod, kung nagsagawa ako ng handog na yajña, at kung pinakinggan kong mabuti ang payo ng mga kaibigang may mabuting hangarin—sa bisa ng katotohanang ito, nawa’y lipulin ng palasong mahusay kong naituwid ang aking makapangyarihang kaaway na si Karṇa.” Pagkasabi nito, si Arjuna na may diadema ay nagpakawala ng kakila-kilabot na palaso upang patayin si Karṇa—gaya ng mabangis na kṛtyā ng Atharvan, nagliliyab at di-matiis kahit ng Kamatayan sa digmaan—at buong tindi niyang sinabi: “Nawa’y maghatid ng tagumpay ang palaso kong ito.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea that moral and spiritual capital—truthfulness, austerity, honoring teachers and elders, sacrificial duty, and heeding good counsel—can be invoked as a ‘truth-act’ (satyakriyā) that empowers action. In the epic’s ethical frame, victory is not only tactical but also linked to inner discipline and righteous conduct.
Sañjaya narrates that Arjuna, intensely focused, utters a victory-invocation and releases a dreadful, well-aimed arrow meant specifically for Karṇa’s death. The arrow is compared to a fierce Atharvavedic destructive rite—so terrifying that even Death would find it unbearable on the battlefield.