Shloka 47
अनेन सत्येन निहन्त्वयं शर: सुसंहित: कर्णमरिं ममोर्जितम् । इत्यूचिवांस्तं प्रमुमोच बाणं धनंजय: कर्णवधाय घोरम्
anena satyena nihantv ayaṁ śaraḥ susaṁhitaḥ karṇam ariṁ mamorjitam | ity ūcivāṁs taṁ pramumoca bāṇaṁ dhanaṁjayaḥ karṇavadhāya ghoram ||
Sinabi ni Sañjaya: “Sa kapangyarihan ng katotohanang ito, nawa’y patumbahin ng palasong ito na matatag ang pagkakakabit si Karṇa—ang aking makapangyarihang kaaway.” Pagkasabi nito, pinakawalan ni Dhanañjaya (Arjuna) ang kakila-kilabot na palasong iyon upang patayin si Karṇa. Ipinapakita ng taludtod na ang pagpatay ay hindi lamang bugso ng galit, kundi isang gawaing tinatakan ng taimtim na paninindigan sa satya (katotohanan), na tumatawag sa lakas-moral sa gitna ng malupit na pangangailangan ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights satya as a moral and spiritual force: a warrior’s action is presented as being sealed by a truthful resolve. Even in warfare, the text underscores that intention and adherence to truth are ethically weighty, shaping how violence is framed within dharma.
Sañjaya narrates that Arjuna, declaring a truth-formula, releases a carefully aimed and fearsome arrow with the explicit purpose of killing Karṇa, his powerful enemy. It marks the decisive moment of Karṇa’s impending death.