योज्यमाने ततस्तस्मिन् बाणे धनुषि पूजिते । चचाल पृथिवी राजन् सशैलवनकानना,राजन! उस उत्तम बाणको धनुषपर चढ़ाते ही पर्वत, वन और काननोंसहित सारी पृथ्वी डगमगाने लगी
yojyamāne tatastasmīn bāṇe dhanuṣi pūjite | cacāla pṛthivī rājan saśailavanakānanā ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, nang ang marangal at dakilang palasong iyon ay ikinabit sa busog, ang buong daigdig—kasama ang mga bundok, kagubatan, at mga punòng-kahoy—ay nagsimulang manginig.” Pinatitingkad ng talatang ito ang bigat na moral at salaysay: ang pag-armas ng isang sandatang may kapangyarihang maka-diyos ay inilalarawan bilang pangyayaring gumugulo sa kaayusan ng sanlibutan, hudyat ng mapaminsalang bigat ng paglala ng digmaan.
संजय उवाच
The verse conveys that actions in a dharma-crisis—especially the deployment of extraordinary weapons—carry consequences that reverberate beyond individuals, symbolized by the earth’s trembling. It underscores the ethical gravity of escalating violence and the sense that cosmic order reacts to adharma-driven destruction.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that as a revered, powerful arrow is being set on a bow, the entire earth shakes along with mountains and forests—an ominous sign marking the moment as momentous and terrifying within the battle’s unfolding.