तस्य क्रुद्धस्य सर्वेभ्य: स्रोतोभ्यस्तेजसो<र्चिष: । प्रादुरासंस्तदा राज॑स्तदद्भुतमिवाभवत्
tasya kruddhasya sarvebhyaḥ srotobhyaḥ tejaso 'rciṣaḥ | prādurāsan tadā rājan tad adbhutam ivābhavat ||
Sinabi ni Sañjaya: Nang siya’y magngitngit, sumambulat ang nagliliyab na mga kislap ng lakas mula sa lahat ng daluyan ng kanyang katawan. O Hari! Sa sandaling iyon, wari’y may naganap na bagay na kagila-gilalas at nakapanghihilakbot—isang panlabas na tanda ng kakila-kilabot na puwersang kayang pakawalan ng galit sa gitna ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how uncontrolled anger externalizes as destructive power; in an ethical frame, it warns that wrath in war can become a consuming force, producing fear and portents rather than clear judgment.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a warrior, seized by rage, appeared so charged with fiery energy that sparks seemed to burst from his body—described as an adbhuta, a wondrous/uncanny sign amid the battle events.