Shloka 95
विसृजास्त्रं परं पार्थ राधेयो ग्रसते शरान् । ततो ब्रह्मास्त्रमत्युग्रं सम्मन्द्रय समयोजयत्
visṛjāstraṃ paraṃ pārtha rādheyo grasate śarān | tato brahmāstram atyugraṃ sammandraya samayojayat
Wika ni Sañjaya: “Pakawalan mo ang iyong sukdulang sandata, O Pārtha! Nilulunok ni Rādheya ang mga palaso.” Pagkaraan, matapos itong tawagin sa wastong mga bulong-dasal, pinakilos niya ang lubhang mabangis na Brahmāstra. Ipinakikita ng sandaling ito na sa pagkahibang ng digmaan, sinusubok ang galing at pagpipigil: kapag nawawalan ng saysay ang karaniwang mga palaso, umaakyat ang mga mandirigma sa mga sandatang may mapaminsalang kapangyarihan, at tumitindi ang tensiyon sa pagitan ng tagumpay at ng hanggahan ng makatarungang pakikidigma ayon sa dharma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pressure-point of warfare: when conventional means fail, warriors may escalate to devastating divine weapons. It implicitly raises the question of restraint (dharma) versus the drive to win, since the use of ultimate weapons can endanger far more than the immediate opponent.
Sañjaya describes a critical exchange where Karṇa (Rādheya) neutralizes or ‘swallows’ incoming arrows. In response, the combatant (contextually Arjuna/Pārtha) invokes and deploys the extremely fierce Brahmāstra, signaling a sharp escalation in the duel.