Shloka 33
व्यालास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभि: शरेण मूर्थ्न: प्रजहार सूतज: । दिवाकरेन्दुज्वलनप्रभव्विषं सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषितम्,सूतपुत्र कर्णने सर्पमुख बाणके निर्माणकी सफलता, उत्तम प्रयत्न और क्रोध--इन सबके सहयोगसे जिस बाणका प्रयोग किया था, उसके द्वारा अर्जुनके मस्तकसे उस किरीटको नीचे गिरा दिया, जो सूर्य, चन्द्रमा और अग्निके समान कान्तिमान् तथा सुवर्ण, मुक्ता, मणि एवं हीरोंसे विभूषित था
sañjaya uvāca |
vyālāstrasargottama-yatnam anyubhiḥ śareṇa mūrdhnaḥ prajahāra sūtajaḥ |
divākarendu-jvalana-prabhāva-viṣaṃ suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-bhūṣitam ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa iisang palaso—pinakawalan sa pinakamainam na pagsisikap at itinutulak ng poot, na wari’y pagbuga ng sandatang-ahas—ibinagsak ni Karna, anak ng tagapagpatakbo ng karwahe, mula sa ulo ni Arjuna ang kanyang korona, na nagniningning na parang araw, buwan, at apoy, at pinalamutian ng ginto, perlas, mga hiyas, at diyamante. Ipinapakita ng sandaling ito na sa digmaan, ang galing at galit ay maaaring magsanib upang lumikha ng nakasisilaw na gawaing nagpapahiya sa kalaban, bagaman hindi pa nito napagpapasyahan ang mas malalim na tanong ng katuwiran at dharma.
संजय उवाच