अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
स च सर्पमुखो दिव्यो महेषुप्रवरस्तदा । व्यर्थ: कथं समभवत् तन्ममाचक्ष्व संजय
sa ca sarpamukho divyo maheṣupravaraḥ tadā | vyarthaḥ kathaṁ samabhavat tan mamācakṣva sañjaya ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “At paano nangyari noon na ang banal na palasong ‘mukhang-ahas’—na pinakadakila sa mga malalaking palaso—ay naging walang bisa? Ipagbigay-alam mo sa akin, Sañjaya. Nang ang magiting na Pāṇḍava, isang dakilang mandirigmang-karwahe, ay sumulong habang siya mismo’y nagbubuhos ng ulang-palaso na parang mga ulap na hitik sa tubig, sa anong dahilan nabigo ang kataas-taasang sandata?”
वैशम्पायन उवाच
Even the most formidable divine weapon can become ineffective when opposed by superior prowess, protective merit, or the larger movement of destiny; the epic repeatedly suggests that power alone does not guarantee success.
Vaiśampāyana asks Sañjaya to explain why the celebrated divine serpent-faced missile, regarded as the best among great arrows, failed at the moment when a Pāṇḍava warrior advanced while showering arrows like rain-clouds.