अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
स कथं निहतो वीर: पार्थेन परवीरहा । 'संशप्तकोंमेंसे जो योद्धा सदा मुझे दूसरी ओर युद्धके लिये बुलाया करते हैं
sa kathaṁ nihato vīraḥ pārthena paravīrahā |
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Paano napatay ni Pārtha (Arjuna) ang bayaning tagapagpuksa ng mga kampeon ng kaaway—si Karna? Sapagkat madalas ipagpaliban ni Arjuna ang tuwirang sagupaan sa anak ng kutsero, na ginagawang dahilan: ‘Uunahin kong lipulin ang mga Saṃśaptaka na laging humahamon sa akin sa labanan; saka ko papatayin si Vaikartana Karna sa larangan.’ Sa anong paraan, kung gayon, tuluyang ibinagsak ni Arjuna si Karna, ang pinakadakilang mandirigma, ang tagapagwasak ng mga bayaning kaaway?”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames an ethical-narrative tension: a renowned hero (Karna) is not merely defeated, but his death demands explanation because of his stature and Arjuna’s earlier postponements. It invites reflection on how vows, strategy, and circumstance intersect with dharma in war—especially when the fall of a great warrior seems to require moral and causal clarification.
The narrator (Vaiśaṃpāyana) poses a pointed question: despite Arjuna repeatedly claiming he would first eliminate the Saṃśaptakas and only then kill Karna, how did Arjuna actually manage to slay Karna, the famed destroyer of enemy champions? The verse functions as a transition into the account of Karna’s death.