अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
तथा द्रौपदिना द्रोणो न्यस्तसर्वायुधो युधि । युक्तयोगो महेष्वास: शरैरबहुभिराचित:
tathā draupadinā droṇo nyasta-sarvāyudho yudhi | yukta-yogo maheṣvāsaḥ śarair abahubhir ācitaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Gayundin, sa gitna ng labanan, si Droṇa—na inalisan ng lahat ng sandata ng anak ni Draupada—ay nanatiling nakatindig bilang dakilang mamamana, matatag sa disiplinadong kapanatagan, subalit nababalutan ng hindi kakaunting palaso. Ipinakikita ng tagpong ito na kahit ang pinakamakapangyarihang mandirigma, kapag napigil ng karapat-dapat na kalaban, ay kailangang tiisin ang bunga ng walang-humpay na agos ng digmaan—kung saan nagtatagpo ang husay, pagpipigil, at pagdurusa.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined composure amid crisis: even when disarmed and wounded, a warrior may remain 'yukta-yoga'—mentally integrated and steady. Ethically, it points to the inevitability of consequences in war and the ideal of restraint and inner control even under extreme violence.
Vaiśampāyana describes Droṇa on the battlefield after being rendered weaponless by Draupada’s son (Dhṛṣṭadyumna). Though famed as a great archer, Droṇa is now covered with many arrows, indicating he is being overwhelmed or severely pressed in combat.