अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
पानीयं याचित:ः पार्थ: सो<विध्यन्मेदिनीतलम् । जलस्य धारां जनितां दृष्टवा पाण्डुसुतेन च
pānīyaṃ yācitaḥ pārthaḥ so ’vidhyan medinī-talam | jalasya dhārāṃ janitāṃ dṛṣṭvā pāṇḍu-sutena ca ||
Sinabi ni Dhṛtarāṣṭra: “Nang humingi ng tubig, si Pārtha (Arjuna) ay tumama sa ibabaw ng lupa at binutas ito. At nang makita ng anak ni Pāṇḍu ang agos ng tubig na lumitaw, nahayag ang kanyang talino at tibay ng loob sa gitna ng mabagsik na pangangailangan ng digmaan—tumutugon sa pakiusap nang walang pag-aatubili, ngunit sa isang gawaing nagpapakita rin ng kapangyarihan sa kalikasan sa mismong larangan ng labanan.”
धृतराष्ट उवाच
Even in the violence of war, a warrior’s excellence is not only in destruction but also in timely aid and responsiveness; power is ethically tested by how it is used to meet needs, not merely to defeat enemies.
Someone asks for drinking water; Arjuna (Pārtha), responding immediately, strikes the earth and causes a stream of water to arise, which the son of Pāṇḍu then sees—an instance highlighting extraordinary capability amid battlefield conditions.