Shloka 743
तस्मिन् क्षणे पाण्डवं सूतपुत्र: समाचिनोत् क्षुद्रकाणां शतेन । इसी समय पाण्डुपुत्र अर्जुनके धनुषकी डोरी अधिक खींची जानेके कारण सहसा भारी आवाजके साथ टूट गयी। उस अवसरपर सूतपुत्र कर्णने पाण्डुकुमार अर्जुनको सौ बाण मोर
tasmin kṣaṇe pāṇḍavaṁ sūtaputraḥ samācinot kṣudrakāṇāṁ śatena |
Sinabi ni Sañjaya: Sa mismong sandaling iyon, ang anak ng tagapagmaneho ng karwahe (Karṇa) ay tumama sa Pāṇḍava (Arjuna) ng sandaang maliliit at matutuling palaso. Sa matinding siksik ng labanan, nang mapigtal ang pisi ng busog ni Arjuna na may malakas na putok dahil sa labis na paghila, sinunggaban ni Karṇa ang pagkakataon at nagpaulan ng mga palaso—ipinakikitang sa digmaan, sinusubok ang pagbabantay at pagpipigil kapag biglang pumapalya ang sandata at kapalaran.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the battlefield ethic that a warrior must remain alert and steady amid sudden reversals—such as a weapon’s failure—because opponents will immediately exploit any lapse. It also reflects the harsh realism of war, where skill and opportunity operate together.
At a critical instant in the duel, Arjuna’s bowstring snaps (as noted in the accompanying prose tradition), and Karna promptly attacks, striking Arjuna with a hundred swift arrows, pressing his advantage in the ongoing combat.