कर्ण ससूतं सरथं सकेतु- मदृश्यमण्जोगतिभश्ि: प्रचक्रे । तदनन्तर सवारोंसहित हजारों घोड़ों और सहस््रों पैदल वीरोंको मारकर रथ, सारथि और ध्वजसहित कर्णको भी शीघ्रगामी बाणोंद्वारा ढककर अदृश्य कर दिया ।। अथाक्रोशन् कुरवो वध्यमाना धनंजयेनाधिरथिं समन्तात्
sañjaya uvāca |
karṇaṃ sasūtaṃ sarathaṃ saketuṃ adṛśyam añjogatibhiḥ pracakre |
tad-anantaraṃ savāroṃsahitaṃ sahasrāṇi aśvān sahasrāṇi ca padātivīrān hatvā ratha-sārathi-dhvajasahitaṃ karṇam api śīghragāmibhir bāṇair dhakvā adṛśyaṃ cakāra ||
athākrośan kuravo vadhyamānā dhanañjayenādhirathiṃ samantāt ||
Sinabi ni Sañjaya: Tinakpan ni Arjuna si Karṇa—kasama ang kanyang tagapagmaneho, karwahe, at watawat—ng mga palasong mabilis lumipad, hanggang sa siya’y maglaho sa paningin. Bago iyon, pinabagsak niya ang libu-libong kabalyero kasama ang kanilang mga kabayo at ang libu-libong kawal na naglalakad. Habang pinuputol sa magkabilang panig ni Dhanañjaya ang mga tauhan ni Karṇa, napasigaw sa dalamhati ang mga Kaurava. Ipinakikita ng tagpong ito ang madilim na etika ng tungkulin sa digmaan: ang giting ay isinasagawa nang walang pag-aatubili, ngunit ang pagdurusa ng marami ang agad na bigat na moral ng labanan.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: a warrior’s duty demands decisive action and mastery, yet the immediate human cost—armies falling and allies crying out—reveals the ethical gravity that accompanies martial excellence.
Arjuna (Dhanañjaya) unleashes a dense volley of swift arrows, killing large numbers of mounted and foot soldiers and then completely covering Karṇa—along with his chariot, charioteer, and banner—so that Karṇa is momentarily hidden from view; the Kauravas, being slaughtered on all sides, cry out.