Shloka 62
त्रिभिस्त्रिभिर्भीमबलो निहत्य ननाद घोरं महता स्वरेण । वे बाण मेघोंकी बरसायी हुई जलधाराओंके समान शब्द करते हुए पाण्डुपुत्र अर्जुनको जा लगे। तत्पश्चात् अप्रतिम प्रभावशाली और भयंकर बलवान् कर्णने तीन-तीन बाणोंसे श्रीकृष्ण, अर्जुन और भीमसेनको घायल करके बड़े जोरसे भयानक गर्जना की || ६१ ई ।। स कर्णबाणाभिहत: किरीटी भीम तथा प्रेक्ष्य जनार्दनं॑ च
sañjaya uvāca | tribhis tribhir bhīmabalo nihatya nanāda ghoraṃ mahatā svareṇa | sa karṇabāṇābhihataḥ kirīṭī bhīmaś ca prekṣya janārdanaṃ ca ||
Sabi ni Sañjaya: Matapos pabagsakin ang mga kalaban nang tig-tatatlo, ang makapangyarihang si Bhīma ay umungal nang nakapanghihilakbot sa malakas na tinig. Pagkaraan, si Arjuna na may diyadema at si Bhīma—kapwa sugatan sa mga palaso ni Karṇa—ay tumingin kay Janārdana (Kṛṣṇa). Sa gitna ng labanan, ang sigawan at ulang-palaso ay hindi lamang tanda ng lakas ng katawan, kundi pati ng bigat ng dharma sa digmaang magkakapatid, kung saan kahit ang matuwid ay kailangang magtiis ng sugat at pag-aalinlangan habang umaasa sa matatag na paggabay.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical pressure of righteous warfare: even great heroes are wounded and shaken, yet they must maintain resolve and seek steady guidance (symbolized by looking to Janardana). Strength is shown not only in striking the enemy but in enduring adversity without losing discernment.
Sanjaya describes Bhima’s fierce success and terrifying roar after striking down foes in groups of three. Immediately after, Arjuna (Kiriti) and Bhima—hurt by Karna’s arrows—turn their attention toward Krishna (Janardana), indicating a moment of assessment and reliance amid Karna’s powerful assault.