Shloka 6
रथज्यातलनिद्वदिर्बाणसिंहरवैस्तथा । तौ रथावभिधावन्तौ समालोक्य महीक्षिताम्,रथ, धनुषकी प्रत्यंचा और हथेलीके शब्द, बाणोंकी सनसनाहट तथा सिंहनादके साथ एक-दूसरेके सम्मुख दौड़ते हुए उन दोनों रथोंको देखकर एवं उनकी परस्पर सटी हुई ध्वजाओंका अवलोकन करके वहाँ आये हुए राजाओंको बड़ा विस्मय हुआ। कर्णकी ध्वजामें हाथीके साँकलका चिह्न था और किरीटथधारी अर्जुनकी ध्वजापर मूर्तिमान् वानर बैठा था
sañjaya uvāca | rathajyātalanidvair bāṇasiṃharavaistathā | tau rathāvabhidhāvantau samālokya mahīkṣitām |
Wika ni Sañjaya: Sa gitna ng lagitik ng bagting, ng tunog ng busog na tumatama sa palad, ng huni ng mga palaso, at ng sigaw na tila ungol ng leon, ang dalawang karwahe ay sumugod nang tuwiran sa isa’t isa. Nang makita ng mga haring nagkatipon doon ang dalawang karwaheng nagtatagpo nang harapan—at ang kanilang mga watawat na halos magdikit—sila’y labis na namangha. Ang watawat ni Karṇa ay may sagisag ng tanikala ng elepante, samantalang sa watawat ni Arjuna na may korona ay nakaupo ang hayag na Vānara (Hanumān).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of direct confrontation and the moral weight of war as a public, witnessed act: the kings’ astonishment underscores how martial prowess, symbols (dhvajas), and reputation shape the ethical and psychological landscape of battle.
Sañjaya describes Karṇa and Arjuna driving their chariots toward each other amid loud battle sounds. The onlookers marvel, especially noting the distinctive banners: Karṇa’s with an elephant-chain emblem and Arjuna’s crowned standard bearing Hanumān.