Shloka 59
हत्वार्जुन॑ मम सुत: कर्णो जयतु संयुगे । हत्वा कर्ण जयत्वद्य मम पुत्रो धनंजय:,यह सुनकर सूर्यदेव कहने लगे--“नहीं, कर्ण ही अर्जुनको जीत ले। मेरा पुत्र कर्ण युद्धस्थलमें अर्जुनको मारकर विजय प्राप्त करे।” (इन्द्र बोले--) “नहीं, मेरा पुत्र अर्जुन ही आज कर्णका वध करके विजयश्रीका वरण करे”
hatvārjuna mama sutaḥ karṇo jayatu saṃyuge | hatvā karṇaṃ jayatv adya mama putro dhanaṃjayaḥ |
Sinabi ni Sañjaya: “‘Pagkapatay kay Arjuna, nawa’y magwagi sa labanan ang anak kong si Karṇa. At pagkapatay kay Karṇa ngayong araw, nawa’y magtagumpay ang anak kong si Dhanañjaya (Arjuna).’ Kaya, sa palitan ng mga hangaring makalangit—si Sūrya para kay Karṇa at si Indra para kay Arjuna—ipinapakita ng salaysay na maging ang mga diyos ay kumakampi sa kanilang mga anak; at ang tagumpay ay iniisip sa pamamagitan ng kamatayan ng kabila, inilalantad ang malungkot na diwa ng digmaan: ang pagwawagi’y di maihihiwalay sa pagwasak.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tragic moral logic of war: victory is framed as contingent on killing the other. It also shows how divine or paternal loyalties (Sūrya for Karṇa, Indra for Arjuna) can intensify conflict rather than resolve it, reminding the reader that righteousness (dharma) is not automatically guaranteed by power, lineage, or even divine support.
Sañjaya reports a paired set of benedictions/wishes: one side prays that Karṇa will kill Arjuna and win; the other prays that Arjuna (Dhanañjaya) will kill Karṇa and win. The accompanying prose context identifies these wishes with Sūrya speaking for Karṇa and Indra speaking for Arjuna.