दोधूयमानस्य भृशं धनुष: शृणु नि:स्वनम् । “अमित तेजस्वी कर्ण अपने धनुषको बड़े वेगसे हिला रहा है। उसकी टंकारथ्वनि बड़ी भारी आवाजको भी दबाकर सुनायी पड़ रही है, सुनो
dodhūyamānasya bhṛśaṃ dhanuṣaḥ śṛṇu niḥsvanam |
Wika ni Sañjaya: “Pakinggan ang umuugong na tunog ng busog habang ito’y marahas na inaalog. Si Karna, nagliliyab sa di masukat na lakas, ay iniikot ang kanyang busog nang napakalakas anupa’t ang alingawngaw ng pitik nito’y wari’y nilalamon maging ang iba pang malalakas na ingay—pakinggan!”
संजय उवाच
The verse highlights how outward signs—like the thunderous twang of a bow—signal inner resolve and martial capability. Ethically, it frames war as a realm where intention, preparedness, and the projection of power shape morale and perception, even before weapons strike.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa is forcefully shaking/whirling his bow, producing a tremendous reverberation. The sound functions as a dramatic marker of Karṇa’s readiness and the escalating intensity of the battle scene.