Shloka 15
युद्धेनाराधित: स्थाणुर्देवाश्न॒ वरदास्तव । तस्य पार्थ प्रसादेन देवदेवस्थ शूलिन:,“जिनकी मूर्ति बड़ी ही उग्र और भयंकर है, जो महात्मा हैं, जिनके तीन नेत्र और मस्तकपर जटाजूट है, उन सर्वसमर्थ ईश्वर भगवान् शंकरको दूसरे लोग देख भी नहीं सकते फिर उनके साथ युद्ध करनेकी तो बात ही कया है? परंतु तुमने सम्पूर्ण जीवोंका कल्याण करनेवाले उन्हीं स्थाणुस्वरूप महादेव साक्षात् भगवान् शिवकी युद्धके द्वारा आराधना की है, अन्य देवताओंने भी तुम्हें वरदान दिये है; इसलिये महाबाहु पार्थ! तुम उन देवाधिदेव त्रिशूलधारी भगवान् शंकरकी कृपासे कर्णको उसी प्रकार मार डालो, जैसे वृत्रविनाशक इन्द्रने नमुचिका वध किया था। कुन्तीनन्दन! तुम्हारा सदा ही कल्याण हो। तुम युद्धमें विजय प्राप्त करो”
sañjaya uvāca | yuddhenārādhitaḥ sthāṇur devāś ca varadās tava | tasya pārtha prasādena devadevastha śūlinaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Sa pamamagitan ng labanan ay sinamba mo si Sthāṇu (Śiva) at nakamtan ang Kanyang pagsang-ayon; ang mga diyos ay nagkaloob din sa iyo ng mga biyaya. Kaya, O Pārtha, sa biyaya ng Diyos ng mga diyos, ang Panginoong may tangan ng trisula, pabagsakin mo si Karṇa—gaya ng pagpatay ni Indra, ang pumatay kay Vṛtra, kay Namuci. Nawa’y laging mapasaiyo ang kagalingan; magwagi ka sa digmaang ito.”
संजय उवाच
Educational Q&A
True martial success is framed as dharma-guided effort supported by earned divine favor: Arjuna’s capacity to defeat Karṇa is grounded not only in skill but in Śiva’s grace, obtained through steadfast trial and devotion expressed even amid battle.
Sañjaya encourages Arjuna, reminding him that he has already propitiated Śiva (Sthāṇu/Śūlin) through combat and received boons from the gods; therefore, empowered by that grace, he should kill Karṇa, likened to Indra’s slaying of Namuci (and evoking Indra’s Vṛtra-slaying epithet).