Shloka 38
सुपुष्पितो वृक्षवरो5तिकायो वातेरित: शाल इवाद्रिशृज्भात् । अर्जुनके बाणोंसे आहत हो बाहु और मस्तकसे रहित होकर वृषसेन उसी प्रकार रथसे नीचे पृथ्वीपर गिर पड़ा, जैसे सुन्दर फूलोंसे भरा हुआ श्रेष्ठ एवं विशाल शालवृक्ष हवाके झोंके खाकर पर्वतशिखरसे नीचे जा गिरा हो ।। सम्प्रेक्ष्य बाणाभिहतं पतन्तं रथात् सुतं सूतज: क्षिप्रकारी
supūṣpito vṛkṣavaro'tikāyo vāteritaḥ śāla ivādriśṛṅgāt | arjunakair bāṇair āhato bāhu-mastaka-rahitaḥ vṛṣasenaḥ tathā rathād avaniṃ papāta, yathā sundara-puṣpa-bhṛtaḥ śreṣṭhaḥ viśālaḥ śāla-vṛkṣo vāyu-vegena parvata-śikhār nīcair nipatet || samprekṣya bāṇābhihataṃ patantaṃ rathāt sutaṃ sūtajaḥ kṣipra-kārī ||
Wika ni Sañjaya: Tinamaan ng mga palaso ni Arjuna, si Vṛṣasena—naputulan ng bisig at napugutan ng ulo—ay nahulog mula sa karwahe at bumagsak sa lupa, na wari’y isang maringal at matayog na punong śāla na hitik sa magagandang bulaklak, na natumba sa bugso ng hangin mula sa tuktok ng bundok. Nang makita ng anak ng karwahero (si Karṇa) ang kanyang anak na tinusok ng mga palaso at nahuhulog mula sa karwahe, siya—mabilis kumilos—ay tumugon agad.
संजय उवाच