तांस्तु भल्लैमहावेगैर्दशभिर्दश भारतान्
tāṁstu bhallair mahāvegair daśabhir daśa bhāratān
Sinabi ni Sañjaya: Sa sampung palasong may malapad na ulo at napakabilis ang hagibis, pinabagsak niya ang sampung mandirigmang Bhārata—larawan ng labanan na walang tigil ang tumpak na pag-ikot, kung saan ang husay sa digmaan ay ginagamit nang walang pahinga at ang mga buhay ay nagiging bilang sa makinang pangdigma.
संजय उवाच
The verse underscores the grim ethical tension of dharma in war: martial excellence and resolve can be admirable within kṣatriya-duty, yet the narration also highlights how warfare turns human lives into tally and spectacle, inviting reflection on the cost of righteous conflict.
In Sañjaya’s battlefield report, a warrior (implied from prior context) uses ten swift, broad-headed arrows to strike ten Bhārata fighters, emphasizing rapid, lethal efficiency in the ongoing combat.