तमभ्यधावन्नकुल: प्रवीरो रोषादमित्र प्रदुदन् पृषत्कै: । कर्णस्य पुत्र समरे प्रहृष्टं पुरा जिघांसुर्मघवेव जम्भम्
sañjaya uvāca |
tam abhyadhāvann akulaḥ pravīro roṣād amitra-pradudan pṛṣatkaiḥ |
karṇasya putraṃ samare prahṛṣṭaṃ purā jighāṃsur maghaveva jambham ||
Wika ni Sañjaya: Noon, ang magiting na si Nakula, nag-aalab sa poot, ay sumugod nang tuwiran, pinahihirapan ang kaaway sa ulang ng mga palaso. Inatake niya ang anak ni Karṇa na si Vṛṣasena, na nakikipaglaban sa larangan nang may masiglang pagmamataas, na may hangaring patayin siya—gaya ni Indra noong unang panahon sa pagsalakay sa demonyong si Jambha.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-duty in war: decisive action against a dangerous opponent, even when driven by intense emotion. By comparing Nakula to Indra striking Jambha, it underscores that courage and righteous resolve are praised when directed toward protecting one’s side and fulfilling battlefield obligation.
Sanjaya describes Nakula charging at Vṛṣasena, Karna’s son, who is fighting joyfully and strongly. Nakula rushes forward in anger, striking him with arrows and aiming to kill him, likened to Indra’s ancient attack on the demon Jambha.