Shloka 1
है ० बक। ] अतडि्शशाड< चतुरशीतितमो< ध्याय: धृतराष्ट्रके दस पुत्रोंका वध, कर्णका भय और शल्यका समझाना तथा नकुल और वृषसेनका युद्ध संजय उवाच दुःशासने तु निहते तव पुत्रा महारथा: । महाक्रोधविषा वीरा: समरेष्वपलायिन:,इति श्रीमहा भारते कर्णपर्वणि वृषसेनयुद्धे नकुलपराजये चतुरशीतितमो<ध्याय: ।।
sañjaya uvāca | duḥśāsane tu nihate tava putrā mahārathāḥ | mahākrodhaviṣā vīrāḥ samareṣv apalāyinaḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: Nang mapatay si Duḥśāsana, ang mga anak mo—mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—ay naging tila lason sa tindi ng kanilang poot. Ang mga bayaning iyon, na hindi sanay umatras, ay nanatiling matatag sa mga labanan. Ipinapakita ng taludtod na ang dalamhati at galit ay maaaring tumigas at maging mapanirang pasya, lalo pang nagtatali sa mga mandirigma sa siklo ng karahasan kahit pa ang pag-iingat ay dapat magturo ng pagpipigil.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of anger after loss: grief can transmute into a ‘poisonous’ resolve that perpetuates harm. It implicitly contrasts steadfast courage with the need for discernment (viveka), warning that valor without self-mastery can become destructive.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that after Duḥśāsana’s death, Dhritarashtra’s sons and their leading warriors, inflamed with intense rage, do not retreat from the battlefield and continue fighting with hardened determination.