Shloka 153
जज्वाल क्रोधादथ भीमसेन आज्यप्रसिक्तो हि यथा हुताश: । राजन! वहाँ चारों ओर जब प्रधान-प्रधान वीरोंका वह अत्यन्त घोर तुमुल युद्ध चल रहा था
sañjaya uvāca |
jajvāla krodhād atha bhīmasena ājyaprasīkto hi yathā hutāśaḥ |
Sinabi ni Sanjaya: Noon ay nagliyab sa galit si Bhimasena, gaya ng apoy na pinakain ng ghee. Sa gitna ng magulo at nakapanghihilakbot na labanan, habang ang mga pangunahing bayani ay nagbabanggaan sa bawat panig, ang makapangyarihang si Bhima, na di-masukat ang tapang, nang makita si Duhshasana ay naalala ang nakaraan: si Draupadi, bagama’t walang sala at nasa panahon ng kanyang pagkababae, ay hinila sa buhok sa harap ng kapulungan at kinaladkad ang kanyang kasuotan, kahit ang kanyang mga asawa’y tumalikod sa pagtulong. Sa paggunita sa kahihiyang iyon at sa lahat pang pasakit na ipinataw sa kanya, sumiklab ang poot ni Bhima na parang apoy ng handog.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames righteous outrage as a moral response to grave adharma: public humiliation and violence against an innocent person create an ethical debt that demands accountability. Bhima’s anger is portrayed not as mere passion but as a fire kindled by remembered injustice, underscoring the Mahabharata’s concern with honor, protection of the vulnerable, and consequences of wrongdoing.
During the fierce fighting of the Karna Parva, Bhima sees Duhshasana on the battlefield. The sight triggers memories of Duhshasana’s earlier outrage in the Kuru assembly—seizing Draupadi by the hair and attempting to strip her—so Bhima’s fury surges, compared to a fire intensified by ghee.