प्रतिश्रुति: प्राचरदन्तरिक्षे गुहा गिरीणामपतन् वयांसि । यन्मण्डलज्येन विजृम्भमाणो रौद्रे मुहूर्तेडभ्यपतत् किरीटी
pratiśrutiḥ prācarad antarīkṣe guhā girīṇām apatan vayāṁsi | yanmaṇḍalajyena vijṛmbhamāṇo raudre muhūrte 'bhyapatat kirīṭī ||
Sinabi ni Sañjaya: Kumalat sa langit ang malakas na alingawngaw; ang mga ibon ay bumagsak sa mga yungib ng kabundukan. Sa kakila-kilabot na sandaling iyon, si Arjuna na may diyadema—lumalakas sa puwersa ng arko ng kanyang busog—ay lumundag pasulong upang sumalakay: isang bugso ng digmaan na hitik sa masamang hudyat, na wari’y pati kalikasan ay nayayanig sa kanyang matatag na loob.
संजय उवाच
The verse highlights how decisive martial action (kṣatriya resolve) carries moral weight and consequence: when a warrior commits to battle in a righteous cause, the moment is portrayed as so grave that even nature reflects the intensity—suggesting responsibility, not mere aggression.
Sañjaya describes an ominous, thunder-like reverberation in the sky; birds drop into mountain caves. In that fearful instant, Arjuna—called Kirīṭī—surges forward to strike, his bow-string’s sweeping arc evoking the build-up of power as he attacks.