Shloka 12
विस्फार्य गाण्डीवमथोग्रघोष॑ं ज्यया समाहत्य तले भृशं च । बाणान्धकारं सहसैव कृत्वा जघान नागाश्चरथध्वजांश्ष
visphārya gāṇḍīvam athogra-ghoṣaṁ jyayā samāhatya tale bhṛśaṁ ca | bāṇāndhakāraṁ sahasaiva kṛtvā jaghāna nāgāś ca ratha-dhvajāṁś ca ||
Sinabi ni Sañjaya: Inunat ni Arjuna ang Gāṇḍīva na may mabangis na ugong; hinampas niya nang mariin ang kanyang palad gamit ang bagting, at biglang ikinalat ang “dilim ng mga palaso.” Sa sandaling iyon, winasak niya ang mga elepante, mga karwahe, at mga watawat ng kaaway—isang nakalulupig na pagpapamalas ng husay sa digmaan na bumabaling sa agos ng labanan sa pamamagitan ng disiplinadong lakas, hindi ng kalupitan para lamang sa kalupitan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in action: disciplined, decisive use of skill and power to neutralize hostile forces in war. The emphasis is on mastery, resolve, and tactical effectiveness—force employed as duty within the battlefield context, not as personal malice.
Sañjaya describes Arjuna drawing the Gāṇḍīva and snapping/striking the bowstring against his palm, producing a fearsome sound. He then unleashes a dense volley—‘darkness of arrows’—that rapidly destroys enemy elephants, chariots, and their standards.