ते5पतन्त हता बाणैर्नानारूपै: किरीटिना । सविमाना यथा सिद्धा: स्वर्गात् पुण्यक्षये तथा,किरीटधारी अर्जुनके चलाये हुए नाना प्रकारके बाणोंसे मारे जाकर वे संशप्तक रथी पुण्यक्षय होनेपर विमानसहित स्वर्गसे गिरनेवाले सिद्धोंक समान रथसे नीचे गिर पड़े
te ’patanta hatā bāṇair nānārūpaiḥ kirīṭinā | savimānā yathā siddhāḥ svargāt puṇyakṣaye tathā ||
Wika ni Sañjaya: Tinamaan ng sari-saring anyo ng mga palasong pinakawalan ni Arjuna na may diadema, ang mga mandirigmang-karwahe ng Saṁśaptaka ay nahulog mula sa kanilang mga sasakyan—gaya ng mga ganap na nilalang na, kapag naubos ang kanilang kabutihang naipon, ay bumabagsak mula sa langit kasama ang kanilang sasakyang makalangit.
संजय उवाच
The simile of Siddhas falling from heaven at the exhaustion of merit teaches impermanence: even exalted states depend on accumulated puṇya and can end. In the war context, it hints that martial glory and reward are contingent, and lasting good is tied to dharma rather than mere prowess.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna (Kirīṭin) shoots diverse arrows that kill the Saṁśaptaka chariot-fighters, causing them to tumble from their chariots, compared to heavenly Siddhas falling from Svarga when their merit runs out.