अथान्यैर्बहुभिर्भल्लै: शिरांस्पेषामपातयत् । रोषसंरक्तनेत्राणि संदष्टौष्ठानि भूतले
athānyair bahubhir bhallaiḥ śirāṃs teṣām apātayat | roṣa-saṃrakta-netrāṇi saṃdaṣṭauṣṭhāni bhūtale ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, sa pamamagitan ng marami pang palasong may malapad na ulo, pinabagsak niya ang kanilang mga ulo na tumilapon sa lupa—mga matang namumula sa poot at mga labing mahigpit na nakakagat. Ipinakikita ng tanawing iyon na ang galit, kapag pinakawalan sa digmaan, ay nagpapatigas ng puso at ginagawang mga nakapanghihilakbot na bakas ng karahasan ang mga taong buhay.
संजय उवाच
The verse highlights the dehumanizing force of uncontrolled wrath in warfare: rage manifests physically (reddened eyes, clenched lips) and culminates in brutal outcomes. It implicitly warns that anger, once dominant, eclipses discernment and compassion even amid duty-bound combat.
Sañjaya describes a warrior (contextually, the combatant being narrated) using many bhalla-arrows to cut down opponents so that their heads fall to the earth, depicted with vivid signs of fury—red eyes and tightly clenched lips.