दुःशासनादवरजैस्तव पुत्रैर्धनंजय: । इसी समय आपके दस वीर पुत्रोंने, जो योद्धाओंमें श्रेष्ठ और दुःशासनसे छोटे थे, अर्जुनको चारों ओरसे घेर लिया
duḥśāsanād avarajais tava putrair dhanañjayaḥ | asmin samaye tava daśa vīra-putrāḥ yoddhṛṣu śreṣṭhāḥ duḥśāsanāt kaniṣṭhāḥ arjunam sarvataḥ paryavārayann iti |
Sinabi ni Sañjaya: Sa mismong sandaling iyon, ang sampung magigiting mong anak—mga mandirigmang tanyag at mas bata kay Duḥśāsana—ay pumaligid kay Dhanañjaya (Arjuna) mula sa lahat ng panig. Ipinakikita ng tagpong ito na sa sikip ng digmaan, ang lakas ng bilang at ang sabayang pagpalibot ay ginagamit upang pigilan ang isang makapangyarihang mandirigma, at ang ugnayang-dugo man ay natatabunan ng hinihingi ng labanan.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic: when facing an exceptionally powerful warrior, opponents often rely on coordinated collective action. It also reflects how, in war, familial bonds yield to kṣatriya-duty and tactical necessity.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that ten of the king’s sons, younger than Duḥśāsana, close in and surround Arjuna from all directions, attempting to contain or overwhelm him through encirclement.