बल॑ कुरूणामुद्विग्नं सर्वमासीत् पराड्मुखम् । रणभूमिमें उद्विग्न हुई सारी कौरव-सेनाने महाबाहु भीमसेनको छोड़कर युद्धसे मुँह मोड़ लिया
balaṁ kurūṇām udvignaṁ sarvam āsīt parāṅmukham | raṇabhūmau udvignā sarvā kaurava-senā mahābāhu bhīmasenaṁ vihāya yuddhāt mukhaṁ nyavartayat |
Wika ni Sanjaya: Ang lakas ng mga Kuru ay lubusang nayanig at umurong sa pangamba. Sa larangan ng digmaan, ang buong hukbong Kaurava, sa matinding takot, ay tumalikod sa labanan—iniwan pa maging si Bhīmasena na makapangyarihan ang mga bisig—na nagpapakita kung paanong natutunaw ang sama-samang paninindigan kapag hinarap ang nakalalamang na lakas.
संजय उवाच
Collective power depends on steadiness of mind: when fear spreads, even a large force can collapse into retreat; true kṣatriya-dharma requires courage and composure under pressure.
Sañjaya reports that the Kaurava forces on the battlefield become alarmed and turn away from fighting; Bhīmasena is singled out as the formidable presence around whom the scene is framed.