Shloka 13
किरीटथधारी अर्जुनके उत्तम बाणोंसे आहत होकर नित्य मद बहानेवाले
samantāj jaladaprakhyān vāraṇān madavarṣiṇaḥ | abhipede 'rjunaratho ghanān bhindann ivāṃśumān ||
Wika ni Sañjaya: Tinamaan ng pinakamahuhusay na palaso ni Arjuna, ang may suot na korona, ang apatnaraang nagngangalit na elepante—nakabaluti, may mga palatandaang mapalad, at laging umaagos ang katas ng pagkalasing—at sila’y bumagsak sa lupa. Sa kanilang likod nakasakay ang mga mandirigmang may gintong baluti at gintong palamuti, at ang mga malulupit na mahout ay nagtutulak sa kanila pasulong sa pamamagitan ng sakong at mga daliri ng paa. Nang bumagsak silang lahat, ang mga elepante’y nagkalat sa bawat dako na parang mga tuktok ng bundok na gumuho, kasama ang tao at iba pang nilalang. Dahil sa matitinding sugat mula sa mga palaso ni Arjuna, natakpan ng mga katawan ng mga hari ng elepante ang larangan. At ang karwahe ni Arjuna ay sumugod sa gitna ng mga elepanteng maitim na parang ulap at umaagos ang katas ng rut, winawasak ang kanilang hanay sa magkabilang panig—gaya ng maningning na araw na pumupunit sa makakapal na ulap upang magliwanag.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how steadfast resolve and trained prowess, aligned with one’s dharma, can cut through overwhelming opposition; at the same time, it implicitly reminds the listener of war’s brutal consequences, even when fought for a righteous end.
Sañjaya describes Arjuna’s chariot driving into a mass of rutting war-elephants, splitting and scattering them; the imagery compares Arjuna’s advance to the sun breaking through and tearing apart dense clouds.