सुवर्णवर्णसंनाहैयोंचै: कनकभूषणै: । आस्थिता: क्लूृप्तवर्माणो भद्रा नित्यमदा द्विपा:
suvarṇavarṇasaṃnāhair yocaiḥ kanakabhūṣaṇaiḥ | āsthitāḥ klṛptavarmāṇo bhadrā nityamadā dvipāḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Nakabihis ng mga kasangkapang kumikislap na tila ginto at ng mariringal na palamuting ginto, ang mararangal na elepante—laging nasa init ng pagkamabangis (musth)—ay nakahandang tumindig, maingat na inihanda ang kanilang baluti at mga pagkakabit. Ipinakikita ng tanawing ito ang sinadyang, marangyang paghahanda sa digmaan, kung saan ang lakas at pagpapakitang-gilas ay inihahanay sa paglilingkod sa mapanirang labanan.
संजय उवाच
The verse highlights how war is sustained not only by courage but by deliberate preparation, wealth, and display of power. Ethically, it invites reflection on the contrast between splendid equipment and the grim purpose it serves—magnificence harnessed to violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the war-elephants are arrayed and ready—equipped with golden-colored trappings, gold ornaments, and properly prepared armor—standing in formation as part of the battlefield deployment.