द्रौपदेयान् युधामन्युमुत्तमौजसमेव च । नकुलं सहदेवं च भ्रातरौ द्वौ समीक्ष्य च,“तुमने धर्मराज युधिष्ठिरको अत्यन्त घायल करके रथहीन कर दिया है। शिखण्डी, द्रपदकुमार धृष्टद्युम्न, सात्यकि, द्रौपदीके पुत्रों, उत्तमौजा, युधामन्यु तथा दोनों भाई नकुल- सहदेवको भी तुम्हारे हाथों बहुत चोट पहुँची है। यह सब देखकर शत्रुओंको संताप देनेवाले कुन्तीकुमार अर्जुन अत्यन्त कुपित हो उठे हैं। उनके नेत्र रोषसे रक्तवर्ण हो गये हैं, अतः वे समस्त राजाओंका संहार करनेकी इच्छासे एकमात्र रथके साथ सहसा तुम्हारे ऊपर चढ़े आ रहे हैं
drauapadeyān yudhāmanyum uttamaujasaṃ eva ca | nakulaṃ sahadevaṃ ca bhrātarau dvau samīkṣya ca ||
Wika ni Arjuna: “Nang makita ko ang mga anak ni Draupadī, si Yudhāmanyu, si Uttamaujas, at ang magkapatid na sina Nakula at Sahadeva—(na pawang nabuwal at napinsala sa labanan)—…”
अजुन उवाच
The verse highlights how witnessing harm to one’s companions can ignite intense anger, and it implicitly raises the ethical tension in war: a kṣatriya’s duty to respond and protect allies versus the danger of letting wrath become the primary motive for action.
Arjuna speaks after observing the Draupadeyas, Yudhāmanyu, Uttamaujas, and the twin brothers Nakula and Sahadeva in a grievously afflicted state on the battlefield. This sight becomes the immediate trigger for his surge of fury and his decision to press the fight against the opposing force.