एतच्चक्रं गदा शड्ख: शार्ड्र कृष्णस्य च प्रभो । दृश्यते पाण्डवरथे वाहयानस्य वाजिन:,'पाण्डुपुत्रके रथपर बैठकर घोड़े हाँकते हुए भगवान् श्रीकृष्णके ये चक्र, गदा, शंख तथा शार््रधनुष दृष्टिगोचर हो रहे हैं
etac cakraṁ gadā śaṅkhaḥ śārṅgaṁ kṛṣṇasya ca prabho | dṛśyate pāṇḍava-rathe vāhayānasya vājinaḥ ||
O panginoon—habang si Kṛṣṇa ay nakaupo sa karwaheng Pandava at pinapatakbo ang mga kabayo, malinaw na nakikita ang kaniyang mga banal na sagisag—ang diskong chakrá, ang pamalo (gada), ang kabibe (shankha), at ang busog na Śārṅga. Ang mismong pagtanaw sa mga ito’y nagbabadya ng kaniyang kapangyarihang naghahari at ng matuwid na pasyang gumagabay sa ating panig sa digmaang ito.
अजुन उवाच
The verse highlights how the visible insignia of Kṛṣṇa—discus, mace, conch, and bow—serve as a moral and spiritual assurance: divine guidance is present on the side committed to dharma, strengthening courage and ethical resolve in the midst of violence.
Arjuna addresses Kṛṣṇa, who is acting as his charioteer, and points out that as Kṛṣṇa drives the horses on the Pāṇḍava chariot, his divine weapons and emblems are clearly seen—an omen-like affirmation of Kṛṣṇa’s power and protective presence during the battle.