Shloka 583
तथा स सोमकान् हत्वा तस्थावेको महारथ: । महाराज! इस प्रकार शत्रुसूदन महाधनुर्धर कर्ण शत्रुपक्षके पैदल
tathā sa somakān hatvā tasthāveko mahārathaḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Matapos patayin ang mga Somaka, si Karna—ang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—ay tumindig na mag-isa, di matinag. Pagkatapos niyang ibagsak ang mga kawal na naglalakad, mga kabayo, mga karwahe, at mga elepante ng kaaway, nanatili siyang matatag sa larangan, na wari’y si Kāla mismo na nakatayo matapos maghatid ng paglipol sa lahat ng nilalang. Gayon si Karna: winasak ang Somaka at hinawakan ang digmaan nang mag-isa.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s stark vision of battlefield dharma: unwavering resolve and martial prowess can appear awe-inspiring, yet the simile of Kāla (Time/Death) frames such triumph as impersonal, inevitable destruction—reminding the listener that war magnifies both heroic steadiness and the tragic, fated nature of slaughter.
Sañjaya reports that Karṇa has routed and killed the Somaka forces and, after destroying multiple arms of the enemy host, stands alone and firm on the battlefield, compared to Kāla standing after universal destruction.