पज्चालानां रथश्रेष्ठान् द्रावयन् शात्रवांस्तथा । कर्णस्तु समरे योधांस्त्रासयन् सुमहायशा:
pañcālānāṁ rathaśreṣṭhān drāvayan śātravāṁs tathā | karṇas tu samare yodhāṁs trāsayan sumahāyaśāḥ ||
Wika ni Sañjaya: Itinaboy niya ang pinakamahuhusay na mandirigmang nakasakay sa karwahe ng mga Pañcāla upang magsitakas, at gayon din winasak ang hanay ng kaaway; si Karṇa—na bantog sa napakadakilang pangalan—ay naghasik ng takot sa mga mandirigma sa larangan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the battlefield reality that prowess and reputation can generate fear and shift outcomes quickly; ethically, it invites reflection on how glory (yaśas) and force operate within war, while dharma remains the ultimate standard beyond mere victory.
Sañjaya reports that Karṇa is overpowering the Pañcāla chariot-elite and other enemy warriors, driving them back and spreading terror among the fighters during the ongoing battle.