कक्षमिद्धो यथा वद्विनिदाघे ज्वलितो महान् । महाराज! जैसे ग्रीष्म-ऋतुमें अत्यन्त प्रज्वयलित हुई आग सूखे काठ एवं घास-फ़ूसको जला देती है, उसी प्रकार कर्ण शत्रुसेनाको दग्ध करने लगा
kakṣam iddho yathā vahnir nidāghe jvalito mahān | mahārāja! yathā grīṣma-ṛtau atyanta-prajvalitā agniḥ śuṣka-kāṣṭha-tṛṇa-puñjān dagdhvā vināśayati, tathā karṇaḥ śatru-senāṃ dagdhum ārabdhavān |
Wika ni Sañjaya: “O Hari, kung paanong ang isang malaking apoy na sinindihan sa tindi ng tag-init ay naglalagablab at nilalamon ang tuyong kahoy at mga bunton ng tuyong damo, gayon din si Karṇa ay nagsimulang magsunog at magwasak sa hukbo ng kaaway.”
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, power once unleashed can spread like a summer wildfire—swift, consuming, and difficult to restrain—inviting reflection on the ethical cost of martial ambition and the chain-reaction nature of violence.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Karṇa, in the thick of battle, is overwhelming the opposing forces, likened to a blazing summer fire consuming dry fuel.