यदेक: समरे शूरान् सूतपुत्र: प्रतापवान् । यतमानान् परं शक्त्या योधयानांश्व धन्विन:
yad ekaḥ samare śūrān sūtaputraḥ pratāpavān | yatamānān paraṁ śaktyā yodhayānāṁś ca dhanvinaḥ ||
Wika ni Sañjaya: “Paano nangyari na ang magiting na anak ng tagapagmaneho ng karwahe, makapangyarihan sa tapang, ay nag-isa sa labanan laban sa mga bayani—laban sa mga mamamanang nagbubuhos ng sukdulang pagsisikap at itinutulak ang sagupaan sa buong lakas?”
संजय उवाच
The verse highlights the ideal of steadfast valor in battle—single-minded effort and courage even when opposed by many. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between admiration for martial excellence and the tragic cost of war.
Sañjaya is describing (with astonishment and emphasis) how Karṇa, famed as the sūtaputra, confronted numerous heroic archers who were fighting at full strength, underscoring Karṇa’s solitary stand and formidable prowess.