निपपात तदा भूमौ किंचित्प्राणो नराधिप: । बलवान शत्रुके द्वारा अत्यन्त घायल किया हुआ शत्रुसूदन राजा शकुनि तत्काल पृथ्वीपर गिर पड़ा। उस समय उसमें जीवनका कुछ-कुछ लक्षण शेष था
nipapāta tadā bhūmau kiñcit-prāṇo narādhipaḥ | balavān śatruke dvārā atyanta-ghāyala-kṛtaḥ śatrusūdanaḥ rājā śakuniḥ tatkālaṃ pṛthivīpar girāḥ paḍā | tasmin samaye tasmin jīvanasya kiñcit-kiñcil-lakṣaṇaṃ śeṣam āsīt |
Sabi ni Sañjaya: Noon, bumagsak ang hari sa lupa, at tanging bahagyang bakas ng buhay ang naiwan sa kanya. Nadaig ng isang makapangyarihang kaaway at malubhang nasugatan, si Haring Śakuni—na minsang walang-awat na tagapagwasak ng mga kaaway—ay gumuho sa ibabaw ng daigdig. Ipinapakita ng tanawing ito ang bigat ng katarungan sa digmaan: kapwa lakas at katusuhan ay ibinabagsak, at maging ang pinakakinatatakutang tagapagpaandar ng alitan ay nauuwi sa marupok na mga tanda ng paghinga.
संजय उवाच
The verse highlights the impermanence of power and the moral weight of warfare: even celebrated ‘slayers of enemies’ are subject to downfall, and violence culminates in suffering and vulnerability.
Sañjaya reports that King Śakuni, grievously wounded by a powerful opponent, collapses to the ground with only slight signs of life remaining.