हताश्व॑ रथमुत्सृज्य त्वरमाणो नरोत्तम: । तस्थौ विस्फारयंश्वापं क्रोधरक्तेक्षण: श्वसन्
hatāśvaṁ ratham utsṛjya tvaramāṇo narottamaḥ | tasthau visphārayaṁś cāpaṁ krodha-rakte-kṣaṇaḥ śvasan ||
Sinabi ni Sañjaya: “Iniwan ang karwaheng wala na ngayong kabayo, ang pinakadakila sa mga lalaki ay nagmadaling lumundag at tumindig sa lupa. Humihingal, mapula ang mga mata sa galit, pinatunog niya ang busog—ang poot ay naging mabagsik na pasya na ipagpatuloy ang labanan kahit nawala na ang kanyang sasakyan.”
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can rapidly harden into determination and aggression. In the Mahābhārata’s ethical frame, such wrath-driven resolve may produce immediate martial effectiveness, yet it also signals a loss of inner restraint—often portrayed as a force that clouds judgment and deepens the cycle of violence.
Sañjaya describes Śakuni’s reaction after his chariot becomes horseless: he abandons the disabled chariot, quickly takes position on the ground, pants with fury, and twangs his bow—an audible sign of readiness to continue fighting despite the setback.