रथाश्वमातड़पदातिसंघा बाणस्वनैनेमिखुरस्वनैश्व संनादयन्तो वसुधां दिशश्व क्रुद्धा नूसिंहा जयमभ्युदीयु:
sañjaya uvāca |
rathāśvamātaṅgapadātisaṅghā bāṇasvanai nemikhurasvanaiś ca |
saṃnādayanto vasudhāṃ diśaś ca kruddhā nṛsiṃhā jayam abhyudīyuḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang mga pulutong ng mandirigmang-karwahe, mga mangangabayo, mga sakay sa elepante, at mga kawal na naglalakad—na gaya ng mga leon na nagngangalit—ay sumulong upang hanapin ang tagumpay. Sa huni ng mga palaso, ugong ng mga gulong, at kalansing ng mga paa ng kabayo, pinayanig nila ang lupa at ang lahat ng dako habang rumaragasa upang harapin ang kaaway.
संजय उवाच
The verse highlights how collective anger and the thirst for victory can mobilize immense force, suggesting an ethical tension in war: valor and duty may be present, yet krodha (wrath) amplifies violence and overwhelms discernment.
Sañjaya describes the enemy host—chariots, cavalry, elephants, and infantry—advancing in fury. Their movement is portrayed through a soundscape: arrows whizzing, wheels rumbling, and hooves pounding, making earth and sky-directions echo as they move to engage in battle.