Shloka 56
शरार्चिषा गाण्डिवेनाहमेक: सर्वान् कुरून् बाह्निकांश्चवाभिहत्य । हिमात्यये कक्षगतो यथाग्नि- स्तथा दहेयं सगणान् प्रसह,“मैं अकेला ही बाणोंकी ज्वालासे युक्त गाण्डीव धनुषके द्वारा समस्त कौरवों और बाह्लिकोंको दल-बलसहित मारकर ग्रीष्म-ऋतुमें सूखे काठमें लगी हुई आगके समान सबको भस्म कर डालूँगा
sañjaya uvāca |
śarārciṣā gāṇḍīvenāham ekaḥ sarvān kurūn bāhlikāṃś caivābhihatya |
himātyaye kakṣagato yathāgniḥ tathā daheyaṃ sagaṇān prasaha ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ako lamang, taglay ang busog na Gāṇḍīva na nagliliyab sa apoy ng mga palaso, ay wawasak sa lahat ng Kuru at sa mga Bāhlika kasama ang kanilang mga pangkat; at gaya ng apoy na kumakapit sa masukal na gubat sa pagwawakas ng taglamig, sapilitan kong susunugin silang lahat hanggang maging abo.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial confidence can become totalizing—likened to wildfire—illustrating the epic’s ethical tension: kṣatriya duty demands battle, yet unchecked wrath and pride risk turning duty into indiscriminate destruction.
Sañjaya reports a warrior’s declaration of overwhelming intent: armed with the Gāṇḍīva and ‘flaming’ arrows, he claims he will single-handedly slay the Kurus and Bāhlikas with their forces, burning them like a fire spreading through dry thickets at winter’s end.