प्रमुखे पाण्डवेयानां कुरूणां च नृशंसवत् | “इसके सिवा, कर्णने भरी सभामें पाण्डवों और कौरवोंके सामने एक क्रूर मनुष्यकी भाँति द्रौपदीके प्रति इस तरह कठोर वचन कहे थे
sañjaya uvāca | pramukhe pāṇḍaveyānāṁ kurūṇāṁ ca nṛśaṁsavat |
Sabi ni Sañjaya: Sa mismong harap ng mga Pāṇḍava at ng mga Kuru, sa loob ng dakilang kapulungan, si Karṇa—na kumilos na parang malupit na tao—ay minsang nagsalita ng mabibigat at nananakit na salita laban kay Draupadī. Ang paggunita rito’y nagtatampok sa dungis ng paghamak sa harap ng madla at sa kalupitan ng pananalita, isang mabigat na kasalanang lalo pang nagpapabigat sa pananagutang moral ng digmaan.
संजय उवाच
Cruel speech and public humiliation are portrayed as serious adharma: words spoken in a powerful public setting can become lasting moral injuries, intensifying enmity and contributing to the ethical burden that culminates in war.
Sanjaya reminds Dhritarashtra of Karna’s earlier conduct in the royal assembly: in front of both Pandavas and Kurus, Karna spoke harshly to Draupadi. The passage functions as a retrospective moral indictment within the war narrative.