प्राहसत् स तु दुष्टात्मा कर्ण: स च सुयोधन: । “उस वीरके इस तरह मारे जानेपर प्रायः सभीको बड़ा दुःख हुआ। केवल दुष्टात्मा कर्ण और दुर्योधन ही जोर-जोरसे हँसे थे
sañjaya uvāca |
prāhasat sa tu duṣṭātmā karṇaḥ sa ca suyodhanaḥ |
Sabi ni Sañjaya: Pagkaraan, ang masamang-loob na si Karṇa, at si Suyodhana rin, ay biglang humalakhak. Samantalang halos lahat ay nabagbag sa pagkalugmok ng bayaning iyon, ang dalawang ito lamang ang tumawa nang malakas—ibinubunyag ang pusong matigas at ang pagkalugod sa pagdurusa ng iba sa gitna ng kapahamakan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights an ethical contrast: most feel sorrow at a hero’s death, but Karṇa and Duryodhana rejoice. It underscores how delight in others’ suffering is a mark of adharma and a corrupted inner disposition (duṣṭātmā), especially in the moral chaos of war.
Sañjaya reports that after a certain hero has been slain (implied by the surrounding context), the general reaction is grief; however, Karṇa and Duryodhana alone laugh loudly, signaling their harshness and antagonism toward the fallen warrior and the opposing side.