ततश्शकछिन्नायुधं तेन रणे पजच महारथा:
tataḥ śakra-chinnāyudhaṃ tena raṇe pañca mahārathāḥ
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, sa larangang iyon, limang dakilang mandirigmang karwahe ang naiwan na wasak ang kanilang mga sandata dahil sa kanya—isang larawan ng nakalalamang na lakas-mandirigma, na nagpapakita na sa digmaan, ang galing ay maaaring biglang mag-alis kahit sa matatapang ng kanilang paraan ng paglaban.
संजय उवाच
The verse highlights the fragility of power in warfare: even the foremost warriors can be rendered helpless when their weapons are broken. Ethically, it points to the harsh reality that martial excellence and the momentum of battle can overturn status and strength in an instant.
Sañjaya reports that, in the ongoing combat, a single dominant fighter (referred to by ‘tena’, “by him”) has broken or severed the weapons of five elite chariot-warriors, leaving them effectively disarmed amid the fight.