अदहत् पाण्डवीं सेनां रथाश्चवगजसंकुलाम् | मज्जन्तमप्लवे मन्दमुज्जिहीर्ष: सुयोधनम्
adahat pāṇḍavīṁ senāṁ rathāś ca vagaja-saṅkulām | majjantaṁ aplave mandam ujjihīrṣaḥ suyodhanam ||
Sinabi ni Sañjaya: Sinilaban niya ang hukbong Pāṇḍava—siksik sa mga karwahe, kabayo, at elepante—upang iahon si Suyodhana, na walang anumang paraan ng pagsagip at lumulubog na walang magawa sa kapahamakan. Itinatanghal ng taludtod ang pagpatay bilang desperadong pag-iingat sa sariling pinuno, habang lalo nitong pinaiitim ang dilim-moral ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how loyalty to a leader in crisis can drive extreme violence: the impulse to ‘save’ one’s own side may eclipse broader ethical restraint, revealing the tragic moral cost of war.
Sañjaya reports that a warrior devastates the Pāṇḍava forces—packed with chariots, horses, and elephants—motivated by the aim of rescuing Suyodhana (Duryodhana), portrayed as helplessly ‘sinking’ without any means of escape.