लक्ष॑ नरद्विपान् हत्वा समेतान् समहाबलान् | “वे एक-एक मुट्ठी बाणसे ही युद्धस्थलमें एकत्र हुए लाखों महाबली पैदल मनुष्यों और हाथियोंका संहार करके सहस्रों रथियोंको मार सकते थे
lakṣaṁ naradvipān hatvā sametān samahābalān |
Wika ni Sañjaya: Matapos pumatay ng isang daang libong tao at mga elepanteng nagkatipon—bawat isa’y makapangyarihan—(gayon kalupit ang lakas ng mga mandirigma sa digmaang iyon na) sa isang dakot na palaso lamang ay kaya nilang pabagsakin ang mga pulutong na nagtipon sa larangan. Itinatampok ng taludtod ang nakapanghihilakbot na lawak ng pagwasak na kayang pakawalan ng kapangyarihang pandigma kapag walang pagpipigil—kung saan ang kagitingan ay madaling maging maramihang pagpatay.
संजय उवाच
The verse highlights the catastrophic consequences of war: extraordinary martial prowess can rapidly become mass killing. It implicitly invites reflection on restraint, responsibility, and the moral weight borne by warriors and rulers when violence escalates beyond measure.
Sañjaya is reporting battlefield events to Dhṛtarāṣṭra, describing immense slaughter—hundreds of thousands of men and elephants—emphasizing how concentrated and overwhelming the combatants’ power is in this phase of the Kurukṣetra war.