Shloka 26
जघान गदया भीमस्तस्य राज्ञ: परिच्छदम् | ततो<न्येडभिहता नागा रथाश्ष शतशो बलात्
sañjaya uvāca |
jaghāna gadayā bhīmas tasya rājñaḥ paricchadam |
tato 'nye 'bhihatā nāgā rathāś ca śataśo balāt ||
Wika ni Sañjaya: Sa pamamagitan ng kaniyang pamalo, winasak ni Bhīma ang mga kagamitang panghari at mga palatandaan ng dangal ng haring iyon. Pagkaraan, sa dalisay na lakas, ibinagsak din niya ang iba pang mga elepante at daan-daang karwaheng pandigma. Ipinakikita ng tagpong ito ang nakalalamang na kapangyarihang mandirigma ni Bhīma sa gitna ng kaguluhan, kung saan ang pagwasak sa mga sagisag at kagamitan ng isang hari ay hudyat ng pagbagsak ng kaniyang agarang pananggalang at dangal sa gitna ng walang tigil na karahasan ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethos: decisive action and overwhelming strength can break an enemy’s protection and morale (symbolized by smashing a king’s paricchada). Ethically, it reflects the grim reality of dharma-in-war, where duty-driven combat entails large-scale destruction and the rapid reversal of fortune.
Sañjaya narrates that Bhīma, wielding his mace, destroys the royal gear of a king and then proceeds to strike down many elephants and hundreds of chariots by force, depicting Bhīma’s rampage and dominance in the battle.