ततो दशसहस््राणि गजानां भीमकर्मणाम्
tato daśasahasrāṇi gajānāṃ bhīmakarmaṇām |
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, winasak ni Bhīmasena sa mga dumadagundong na hampas ng kaniyang pamalo ang sampung libong elepanteng kakila-kilabot ang lakas, na nakapaligid sa kaniya sa lahat ng panig. Pagkatapos nito, winasak pa niya sa matinding puwersa ang marami pang elepante at daan-daang karwaheng pandigma—larawan ng nakalulunod na lakas-mandirigma sa gitna ng malupit na larangan, kung saan magkasabay na kumikilos ang kagitingan at pagwasak.
संजय उवाच
The verse underscores the Mahābhārata’s war-ethic tension: kṣatriya valor and duty manifest as extraordinary martial force, yet the narrative simultaneously highlights the immense scale of destruction that accompanies such prowess.
Sañjaya reports Bhīma’s battlefield feat: surrounded on all sides, Bhīma smashes a vast elephant contingent with his mace, and then continues to destroy additional elephants and hundreds of chariots.